Tag: Bong Joon-ho
Mickey 17
De Koreaanse regisseur Bong Joon-ho bouwde met Barking Dogs Never Bite, Memories of Murder, The Host en Mother een sterke reputatie in op in eigen land, waarna hij met Snowpiercer (2013) en Okja (2017) twee grote Amerikaanse coproducties kon maken. Helemaal tevreden was hij daar niet mee (ik ook niet) waarna hij weer naar zijn eigen land terugkeerde en daar Parasite afleverde. Die film was zo’n gigantisch succes dat hij voor de opvolger toch weer naar de VS werd gelokt. Met Mickey 17 overkomt hem echter hetzelfde als met Snowpiercer en Okja. Bong is een interessante regisseur …
Lees meer
Parasite
Dat die Koreanen best aardige films konden maken wist elke filmliefhebber eigenlijk wel. Maar het duurde even voordat de gemiddelde Amerikaan dat door had. Parasite, dat een geraffineerde mix biedt van klassenstrijd en cutting edge architectuur, wint de Oscar voor beste film. Dat is toch wel erg bijzonder, ondanks die lange traditie die de Zuid-Koreaanse cinema al heeft. Die cinema, met regisseur Bong Joon-Hoo als stralend en commercieel uithangbord, is gespecialiseerd in het jezelf nou juist niet houden aan genreconventies. Er is drama, er is humor, er is spanning, er is horror, er is geweld, er is liefde. Dat …
Lees meer
Okja
De groeiende wereldbevolking, de toenemende welvaart én een nauwelijks afnemende vleesconsumptie brengen multinational The Mirando Corporation op het idee om een genetisch gemanipuleerd supervarken te ontwikkelen. Directeur Lucy Mirando (Tilda Swinton) liegt de wereld voor dat het supervarken een biologisch, niet-gemanipuleerd dier is. De varkens, een soort kruising met een nijlpaard, zijn superschattig en het opeten ervan botst nogal met dat beeld. Daarom heeft Mirando een wedstrijd uitgeschreven waarin fokkers overal in de wereld het beste supervarken groot moeten zien te brengen. De winnaar krijgt een prijs in New York. Okja is het resultaat van een Koreaanse fokker, diep verstopt …
Lees meer
Snowpiercer
Runaway Train met Koreanen. Ik vond m toch wat tegenvallen. Wat Runaway Train zo sterk maakte is de nadruk op het fysiek afzien in de kou en de intense haat die Manny (Jon Voigt) overeind houdt. Hoe verwerpelijk zijn personage ook is, hij sleept je mee tot het bittere einde. In vergelijking daarmee heeft Snowpiercer toch wel wat vrijblijvends. Ik heb al eerder over closed location films gehad bij Dredd en The Raid, en dat werkt vaak heel goed. De opmars van de held of een groepje helden naar hun noodlot of verlossing, bovenin een gebouw of voorin een trein, is een eenvoudige …
Lees meer