Ik heb een biografie gelezen over Archibald Alec Leach, de Brit van eenvoudige komaf die zijn thuisland al op jonge leeftijd ontvluchtte en zich opwerkte tot acteur onder een nieuwe naam: Cary Grant. In His Girl Friday (de geweldige screwball comedy van Howard Hawks) gebruikte hij zijn echte naam als oneliner, een kwinkslag om te benadrukken dat Cary Grant een personage was dat hij zelf uit had gevonden en waarachter hij zich de rest van zijn leven zou verschuilen. Diep van binnen bleef er echter altijd iets van Leach in hem aanwezig. Zijn vroege jaren van armoede en familieruzies hebben zijn latere gedrag gevormd, waaronder zeker ook zijn relatie met zijn vierde vrouw Dyan Cannon. Haar memoires staan aan de basis van Grants levensverhaal in deze miniserie. En dat is te merken.
Leachs jeugd heeft iets Dickensiaans in hoe zwaar hij het had als kind. Zijn oudere broer was duidelijk de favoriet van moeder Elsie, die zijn vroegtijdige dood nooit heeft kunnen verwerken. De jonge Archibald hunkerde naar haar goedkeuring, terwijl vader Elias niet in staat was om een liefhebbende ouder te zijn. Nadat moeder Elsie door haar man naar een psychiatrische inrichting was gestuurd, kreeg Archie te horen dat ze dood was. Hij moest het zelf zien te redden en vertrok met een reizend circus naar de VS. Daar zou hij uitgroeien tot een van de grootste Hollywoodsterren. Een archetype van de charmante leading man die eigenlijk altijd dezelfde rol speelde maar van wie het publiek geen genoeg kon krijgen. Over die eerste jaren, zijn eerste huwelijken en de talloze films die hij maakte, zou veel te vertellen zijn.
In Archie gebeurt dat echter nauwelijks. In een fast forward zijn we al snel in de jaren zestig en Grant voelt zich verloren. Zijn films zijn nog steeds even populair, maar zelf voelt hij dat hij ‘het’ kwijt raakt. Hij richt zijn aandacht op de jonge Dyan Cannon (het leeftijdsverschil was 33 jaar), een vrouw die een grote rol in zijn leven en in deze serie (ze is ook executive producer) gaat spelen. Veel groter dan ze verdient. De twee waren slechts drie jaar getrouwd maar in de serie wordt meer dan de helft van de tijd aan hun relatie besteed. Het levert een flinke onbalans op die Archie eigenlijk niet te boven komt.
Archie laat zien dat het nalatige gedrag van zijn ouders diepe sporen hebben nagelaten. Telkens wanneer de volwassen Grant zich manipulatief of wreed gedraagt, laat de serie in flashbacks zien waar dat gedrag (deels) uit voortkomt. Duidelijk is dat hij zich nooit echt heeft kunnen binden en dat hij het liefst vlucht in het personage Cary Grant. De man die alles heeft, elke vrouw kan krijgen en die door niets geraakt wordt. Jason Isaacs (The White Lotus) lijkt griezelig veel op de zilverharige Grant. Hij weet ook Grants unieke Brits-Amerikaanse accent perfect na te bootsen. In de biografie wordt gesuggereerd dat Grant gay was, of op zijn minst biseksueel. Hij heeft zelfs twee keer samengewoond met acteurs, waaronder Randolph Scott. Al zou natuurlijk nooit uitgesproken worden dat Grant en deze heren meer waren dan goede vrienden. In deze serie is daar echter niets van te merken. Alsof Dyan Cannon niet eens wilde suggereren dat ze getrouwd was met een man die eigenlijk gay was, ook al werd hij geadoreerd door miljoenen vrouwen (en mannen).