Ik kan me St. Elsewhere en Medisch Centrum West nog herinneren en ook daarvoor had je al series als Dr. Kildare en M*A*S*H. Het ziekenhuis is nou eenmaal een unieke omgeving waar dramatische momenten zich aaneenrijgen en persoonlijke relaties onder enorme druk staan. Ideaal seriemateriaal. En ook sindsdien is er geen tekort geweest aan medische dramaseries. Denk aan het enorme succes van ER en Grey’s Anatomy of House, M.D. Het is bij mij echter nooit een geliefd genre geweest. Teveel jargon, teveel drama, teveel emoties, teveel bloed. The Pitt, van ER-schrijver en -producent R. Scott Gemmill en hoofdrolspeler Noah Wyle, heeft dit allemaal in overvloed. Toch is het geweldig.
The Pitt is vernoemd naar de stad Pittsburg, waar het ziekenhuis is gevestigd, maar een ‘pit’ is ook een kuil. De kelder van het ziekenhuis waar alle ellende zich ophoopt. Het is een nonstop binnenkomen van mensen met issues die zich verzamelen in een enorm hectische wachtruimte of direct, al schreeuwend en bloedend, de vloer op gereden worden. Er is geen tijd om na te denken en dat doen de medici dan ook nauwelijks. Diagnoses worden binnen seconden gesteld en er worden direct tubes ingebracht en incisies gemaakt. Dit alles gaat vergezeld van dialogen waar geen touw aan vast te knopen valt. 90% van wat ik hoor kan ik niet volgen, alleen als het over gewoon menselijk contact gaat ben ik erbij. Toch vond ik dat geen probleem. Zo word ik opgezogen door wat zich voor mijn ogen ontvouwt. Dat komt ook door de castleden die stuk voor stuk ijzersterk zijn. Met voorop Noah Wyle die de leiding heeft en als een soort baken fungeert. Maar ook hij heeft moeite met de enorme druk.
Ondanks de grote aantallen patienten weet The Pitt ze in veel gevallen toch wat context te geven en leef je mee met hun strijd. En dat terwijl de serie is opgezet als 24 en Adolescence, waarbij de gebeurtenissen zich in realtime afspelen. In dit geval beslaat elke aflevering 1 uur van een werkdag. Dat geeft de serie een enorme urgentie maar laat je als kijker na elke aflevering ook denken: dit is toch niet vol te houden? Helemaal realistisch kan het ook niet zijn. De snelheid waarmee spoedeisende gevallen zich aandienen, waarmee diagnoses gesteld worden, medische oneliners over de tongen rollen en handelingen verricht worden, is gewoon te hoog. Maar voor de kijker is het schitterend om er getuige van te zijn.